Vanaf wanneer ik zelf groter werd, wou ik ook grotere dieren vangen. Dus heb ik mij aangesloten bij een jagersclub. Ik was nog iets te jong eigenlijk, maar ik mocht toch al mee in het weekend om de technieken onder de knie te krijgen. Hier heb ik veel van geleerd.
Ik woon in Driegoten in Hamme. Dit is ‘aan het water’, we gingen dus vroeger regelmatig wandelen op de dijk naast de Schelde en de Durme. Tijdens onze wandelingen kwamen we dan soms fazanten of konijnen tegen aan de kant van de dijk. Later, als ik dan thuis kwam keek ik in mijn dierenencyclopedie om op te zoeken welke soort fazant het was.
Door mijn visliefhebberij keek ik ook graag naar documentaires op National Geographic Channel op TV. Hier zag je hoe de dieren jagen en hoe mensen op dieren jagen. Dit vind ik – nu nog steeds – enorm interessant. Door deze dingen (het vissen, en de documentaires) heb ik steeds meer facinatie beginnen krijgen voor de jacht.
Wanneer we op reis gingen, zat mijn vishengel als eerste in de koffer van de auto. We reden met de kar achter de auto heel Europa door. Daar zochten we dan naar een camping met een riviertje aan, zodat ik zeker zou kunnen vissen. Mijn papa heeft zelfs ooit eens een bootje afgehuurd zodat we iets verder in het water konden gaan vissen, daar zit de beter vis (en soms ook andere soorten). Dit was echt de max! Ik moest dan wel zo’n stomme zwemvest aandoen… dat was iets minder.
Vroeger ging ik vaak vissen. Het komt door mijn nonkel, die deed dit al, en hij heeft mij dan eens meegevraagt. Op die manier heb ik dan de kriebel voor de vis- en hengelsport vast gekregen. Ik zat dan wel meestal bij oudere mensen – en meestal mannen – maar dat vond ik helemaal niet erg. (op de foto, zie je mij niet zo goed. Ik zit onder het afdakje, de derde van links)
Zoals ik in een blog hiervoor heb beschreven ben ik graag in Gent. Maar dit is al een gevoel dat ik van vroeger ken. Ik woon in Hamme, een redelijk landelijke gemeente, waar het grootste deel van mijn familie woont. Maar ik heb nog twee nichten die in Gent wonen. Ik keek er altijd enorm naar uit wanneer ze naar Hamme kwamen of wanneer wij op bezoek gingen naar Hannah en Esther in Gent. Dan organiseerden we een Gent-dag met z’n allen waar mijn nichtjes ons dan de leuke plekjes lieten zien van Gent en waar we de hele dag leuke dingen deden.
Ik loop graag rond in gent. Ik doe meestal alles te voet. Gent is gezellig, eigenwijs, … ik weet niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar ik word er gelukkig van. :D
‘Thorgal’ vind ik een knappe stripreeks. Zowel de verhalen als de afbeeldingen. Er wordt vaak gespeeld met licht/donkercontrast.
Vroeger las ik helemaal niet graag leesboeken. Als het moest voor school deed ik het wel, maar voor de rest niet. Het is eigenlijk door op kot te gaan, en bijgevolg geen TV meer te hebben ‘s avonds, dan ik op zoek ben gegaan naar een andere manier om mij te ontspannen ‘s avonds. Toen heb ik aan mijn nicht Hannah wat boekentips gevraagd. Op die manier ben ik dan boeken beginnen lezen, en nu kan ik bijna niet meer zonder mijn hoofdstukje voor ik ga slapen.
De boeken die ik lees zijn geen hoogstaande literatuur. Het wordt soms omschreven als ‘boeken voor jonge vrouwen’ tja, je ziet maar hoe je dat interpreteert he … :D Laat ons zeggen dat het luchtig, simpel en vrolijk moet zijn zonder al te veel te moeten nadenken, het moet lezen als een trein. Pure ontspanning. De boeken van Jill Mansel bijvoorbeeld heb ik bijna allemaal gelezen, maar ook de reeks van Twilight ben ik nu aan het lezen. Ik heb net de tweede boek van de vier uitgelezen. Spannend!
Ik draag ze graag.
Mijn juwelenkistje gaat overal mee als ik ergens naartoe ga. Als ik ergens op reis ben breng ik graag een souveniertje mee, en dat is dan een juweeltje. Dit is leuker om er mij een bepaalde reis mee te herinneren, dan bijvoorbeeld een mok met het plaatselijke logo erop. Een juweel kan mij ook herinneren aan bepaalde gelegenheden die ik al hebt meegemaakt.
En niet elk juweel past bij elke gelegenheid. Juwelen hebben veel waarde voor mij. In iemands juwelenkistje kijken vind ik heel leuk, het zegt zoveel over iemand. Bij mijn oma bijvoorbeeld, om dan de verhalen horen over waar en wanneer ze die ring gekregen heeft of waar die andere oorbel verloren is gegaan. Ik heb ook eens een ring gekregen – mogen kiezen – uit haar kistje, dat was mij zoveel waard! Het is een echte zilveren ring, met parelmoer. Ik heb hem al echt gedragen, maar ik durf er gewoon niet zoveel met over straat lopen, stel dat ik het verlies…
Ik maak ze graag.
Ik heb op de rommelmarkt in Hamme eens een heel doosje vol met – bombastische, veel te opvallende en gigantisch grote – oorbellen gekocht voor nog geen twee euro. (juwelen op de foto) Ik heb ze eigenlijk gekocht voor de parels waaruit ze gemaakt waren, maar de meeste heb ik nog niet kapot kunnen doen. Het is de stijl die die juwelen uitstralen die ik niet kan stukmaken. Ik draag ze bijvoorbeeld wel om mij te verkleden (op KLJ). Als ik nog jong was maakte ik zelf al juweeltjes, maar nu nog steeds. Ik kan bijvoorbeeld plots een idee hebben, dan onthoud ik dit voor wanneer ik eens tijd heb om het te maken. Ik heb samen met tante Katrien eens een winkeltje gehouden bij haar thuis, waar al onze creatieve creaties samengebracht werden onder de naam: ‘De kleine geit, een kleinigheid’.
Een programma waar ik eens graag naar kijk is ‘de rode loper’ op een. Het zijn de weetjes uit de showbisswereld van binnen en buitenland. Meestal zijn het geen wereldschokkende nieuwtjes maar het is leuk om te volgen. Op die manier weet je wat misschien de moeite is om verder iets over op te zoeken.
Binnenkort is het gedaan met ‘de rode loper’ door de besparingen van de VRT. Spijtig.
